کتاب ده، یک از منظر کتاب مقدّس برادر اوالد فرانک ارائه شده توسط کلیسای اسپارتا

کتاب ده، یک از منظر کتاب مقدّس ارائه شده توسط کلیسای اسپارتا

کتاب ده، یک از منظر کتاب مقدّس

 

به خاطر درخواستهای مکرّر، تصمیم گرفتم که به بیان مسئله ده یک از دیدگاه کتاب مقدّس بپردازم.

در عهد جدید هیچ دستور صریحی در مورد ده یک وجود ندارد؛ اگر چه، ارجاعاتی در این مورد در عهد جدید وجود دارند که نباید آنها را نادیده گرفت. خداوند عیسی گفت: «وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار که نعناع و شبت و زیره را عشر می‌دهید و اعظم احکام شریعت، یعنی عدالت و رحمت و ایمان را ترک کرده‌اید! می‌بایست آنها را به جا آورده، اینها را نیز ترک نکرده باشید.» ( متی ۲۳ : ۲۳ )

خداوند، با بیان این مطلب به وضوح تمام اشاره می‌کند که هر کس باید عدالت، رحمت و ایمان را به جا آورد و در عین حال از دادن عشرها هم نباید چشم پوشی کند. بر طبق لاویان ۲۷ : ۳۰ و سایر بخشهای عهد عتیق، برای یهودیان پارسا، این امری بدیهی بود که می‌بایست یک دهم از هر چیز را به خداوند اختصاص دهند. حتّی ۴۰۰ سال پیش از دریافت احکام شریعت، ابراهیم به نشانه قدردانی ده یک پرداخت کرد. پس ده یک به شریعت برنمی‌گردد، امّا در شریعت به آن پرداخته شده است.

در ادامه و در پیدایش ۱۴ : ۱۸ – ۲۰ مکتوب است: «و ملکیصدق، ملک سالیم، نان و شراب بیرون آورد. و او کاهن خدای تعالی بود، و او را مبارک خوانده گفت: مبارک باد ابرام از جانب خدای تعالی، مالک آسمان و زمین. و متبارک باد خدای تعالی، که دشمنانت را به دستت تسلیم کرد. و او را از هر چیز ده یک داد.»

خدا به عنوان کاهن و پادشاه، بعد از این که پیروزی بر پادشاه کافر را به ابراهیم عطا نمود با نان و شراب از او استقبال کرد. و ابراهیم، برای قدردانی، ده یک از هر چیز را به او تقدیم نمود. ملکیصدق، خود، پادشاه عدالت و پادشاه سلامتی بود. ( عبرانیان ۷ : ۱ – ۴ )

قبل از اعلام شریعت، ده یک به صورت اختیاری داده می‌شد و در زمان شریعت به صورت یک اجبار و الزام درآمد تا سبط لاوی بتواند عهده‌دار خدمات معبد هیکل بشود. هدایا و زکات سهمی ویژه از آن چه بود که قوم در اختیار داشتند و آن به تزیین و رسیدگی به معبد اختصاص داشت. ( خروج ۲۵ : ۱ – ۴؛ ۳۵ : ۴ – ۵؛ ۳۶ : ۳ – ۷ ) سبط لاوی مانند سایر اسباط اسرائیل متصرّف سرزمینی به عنوان میراث خویش نشد، بلکه در عوض و به عنوان میراث، از سایر اسباط ده یک دریافت می‌نمود. این کاهنان لاوی، می‌بایست عشر آن چه را که به عنوان ده یک دریافت نموده بودند را به عنوان هدیه تقدیم می‌نمودند. ( اعداد ۱۸ : ۲۰ – ۲۸ )

این امر، در عهد جدید دیگر یک اجبار نیست. بنابراین هیچ کس نمی‌تواند قانونی بسازد و براساس آن به دیگران حکم کند که باید چه بکنند. پولس رسول این را در رساله فیلیپیان ۴ : ۱۰ – ۲۰ در مورد هدایا و … مکتوب نموده است: «امّا ای فیلیپیان شما هم آگاهید که در ابتدای انجیل، چون از مکادونیه روانه شدم، هیچ کلیسا در امر دادن و گرفتن با من شراکت نکرد جز شما و بس.» در دوّم قرنتیان ۹ : ۷ او شرح می‌دهد: «امّا هر کس به طوری که در دل خود اراده نموده است بکند، نه به حزن و اضطرار، زیرا خدا بخشنده خوش را دوست می‌دارد.» هدایای ویژه “ذکات”متفاوت هستند. در ارتباط با آن به این صورت راهنمایی شده است: «در روز اوّل هفته، هر یکی از شما به حسب نعمتی که یافته باشد، نزد خود ذخیره کرده، بگذارد تا در وقت آمدن من زحمت جمع کردن نباشد.» ( اوّل قرنتیان ۱۶ : ۲ )

هر کس که بابهای ابتدایی کتاب اعمال رسولان، به ویژه بابهای ۲ : ۴۴ – ۴۷ و ۴ : ۳۲ – ۳۷ را بخواند به آگاهی کاملی نسبت به از خود گذشتگی ایمانداران در کلیسای اوّلیّه دست خواهد یافت. آنان دارای یک قلب و یک روح بودند، و هیچ کس به داراییهای شخصی خویش نمی‌اندیشد. در آنجا می‌خوانیم: «زیرا هر کس که صاحب زمین ( نه یک زمین ) و خانه ( نه یک خانه کوچک ) بود، آنها را فروختند و قیمت مَبیعات را آورده، به قدمهای رسولان می‌نهادند …» در این مورد نیز باید توجّه‌ای ویژه به کلام داشته باشیم.

مردم در جایی که عنوان می‌کنند، هر ایمانداری در آن زمان خانه و تمام دارایی خود را فروخت؛ دچار اشتباه شده‌اند. این مطلقاً درست نیست، چون آنها برای شکستن نان در خانه‌ها جمع می‌شدند ( اعمال ۲ : ۴۲ – ۴۶ ) بنابراین آیه به درستی بیان می‌کند که: «… زیرا هر که صاحب زمین یا خانه بود …» [ در متن انگلیسی آیه کلمات مورد نظر برادر فرانک lands به معنای زمینها و Houses خانه‌ها می‌باشد. – مترجم ] این برای آنها واضح بود که یک نفر تنها به یک خانه برای زندگی نیاز دارد و نه چندین خانه. بنابراین آنها تمام چیزهایی را که برای خود آنها نیاز ضروری محسوب نمی‌شد را فروختند. باید بر این نکته تأکید کرد که رسولان کسی را مجبور به این کار نمی‌کردند. اتّفاقاً انتظار وعده بازگشت مسیح در بین آنها به قدری عظیم و زنده بود که نیازهای زمینی مد نظر آنها نبود و آنها خود را از آن رهانیده بودند.

از این رو در اعمال ۲۰ : ۳۵ نیز گفته می‌شود: «… به خاطر دارید که او گفت دادن از گرفتن فرخنده‌تر است.» در رساله دوّم قرنتیان ۹ : ۸ می‌خوانیم: «ولی خدا قادر است که هر نعمتی را برای شما بیفزاید تا همیشه در هر امری کفایت کامل داشته، برای هر عمل نیکو افزوده شوید.» فرزندان خدا تمایل دارند تا مراتب قدردانی خود را از خداوند به خاطر کارهایی که برای آنها انجام داده است از طریق روشهای عملی اعلام نمایند.

ابراهیم متبارک شد چون صاحب وعده بود. بین دادن، صاحب وعده بودن و برکت، ارتباطی مستقیم وجود دارد. ترتیب آن وعده، ایمان و برکت است. ابراهیم وعده را دریافت کرد و پیروزی خدا بر پادشاهان بی‌ایمان را تجربه نمود. سپس در ادامه با نان و شراب متبارک شد و عشرها را داد.

کتاب مقدّس در این مورد می‌گوید: «در اینجا مردمان مردنی ده یک می‌گیرند، امّا در آنجا کسی که بر زنده بودن وی شهادت داده می‌شود. حتّی آن که گویا می‌توان گفت که به وساطت ابراهیم از همان لاوی که ده یک می‌گیرد، ده یک گرفته شد …» ( عبرانیان ۷ : ۸ – ۹ ) «امّا اگر شما از آنِ مسیح می‌باشید، هر آینه نسل ابراهیم و بر حسب وعده، وارث هستید.» ( غلاّطیان ۳ : ۲۹ ) همان گونه که خواندیم، اگر چه کسانی که ده یک را می‌گیرند فانی هستند ولی در عین حال این خدا است که ده یک را دریافت می‌کند. او خدمتها را در کلیسا قرار داده است و خادمین او از آن راه تقویّت می‌شوند: «آیا نمی‌دانید که هر که در امور مقدّس مشغول باشد، از هیکل می‌خورد و هر که خدمت مذبح می‌کند، از مذبح نصیبی می‌دارد. و همچنین خداوند فرمود که: هر که به انجیل اعلام نماید، از انجیل معیشت یابد.» ( اوّل قرنتیان ۹ : ۱۳ – ۱۴ )

حتّی برادر برانهام نیز بارها در موعظات خویش اشاره نمود که خادمین خدا باید هزینه زندگی خود را از محل ده یکها دریافت کنند. او به علاوه اشاره نمود که خود نیز شخصاً ده یک خود را به خداوند تقدیم می‌کرده و ایمانداران راستین نیز امروز همین کار را انجام می‌دهند. زمانی که به دعوت الهی او می‌رسیم، بسیار جالب توجّه است و انطباقی با آن چه که مخصوصاً در ملاّکی ۳ در مورد هدایا و عشرها می‌بینیم ندارد. در آنجا ما اوّل در مورد مهیّا کننده راه و نبی که می‌باید قبل از آمدن خداوند ظهور کند می‌خوانیم و همان گونه که در چهار انجیل می‌بینیم این امر با خدمت یوحنّای تعمید دهنده به تحقّق پیوست. در پایان با اعلانی در مورد آن نبی که می‌بایست قبل از آمدن روز عظیم و مهیب خداوند بیاید و از طریق او همه چیز به جایگاه و حالت اصلی خود باز می‌گردد مواجه می‌شویم. که این در متی ۱۷ : ۱۱ و مرقس ۹ : ۱۲ توسّط خداوند و نجات دهنده ما تأیید شده است. به فیض او این فرصت به همه ما داده شد تا مستقیماً از خدمت او و ادامه خدمت او بهرهمند شویم.

هر کس باید ملاکی ۳ را در دعا بخواند و اجازه دهد تا کلام با او صحبت کند. در مورد عشرها و هدایا در آنجا بیان شده است که: «زیرا من که یهوه می‌باشم، تبدیل نمی‌پذیرم و از این سبب شما ای پسران یعقوب هلاک نمی‌شوید. شما از ایّام پدران خود از فرایض من تجاوز نموده، آنها را نگاه نداشته‌اید. امّا یهوه صبایوت می‌گوید: به سوی من بازگشت نمایید و من به سوی شما بازگشت خواهم کرد، امّا شما می‌گویید به چه چیز بازگشت نماییم. آیا انسان خدا را گول زند؟ امّا شما مرا گول زده‌اید و می‌گویید در چه چیز تو را گول زده‌ایم؟ در عشرها و هدایا. شما سخت ملعون شده‌اید زیرا که شما یعنی تمامی این امّت مرا گول زده‌اید. تمامی عشرها را به مخزنهای من بیاورید تا در خانه من خوراک باشد و یهوه صبایوت می‌گوید مرا به این طور امتحان نمایید که آیا روزنه‌های آسمان را برای شما نخواهم گشاد و چنان برکتی بر شما نخواهم ریخت که گنجایش آن نخواهد بود؟» ( آیات ۶ تا ۱۰ )

در بخشهای فوق الذکر”قول خداوند این است”یا ( خداوند چنین می‌گوید ) دوباره دیده می‌شود. برای ما آن چه مردم در مورد این موضوع می‌گویند فاقد اهمیّت است بلکه مهم”قول خداوند”است. هر بار که به این عبارت برمی‌خوریم، باید در مورد اهمیّت موضوعی که به آن اشاره شده است هوشیار باشیم. آن چه باعث می‌شود کسی نتواند به آن اعتراض کند این است که این کلام در عهد عتیق نیز مکتوب شده است. خیلیها تمایل دارند که وعده‌های شایسته را در عهد عتیق به خودشان منتسب کنند و بقیّه را برای دیگران بگذارند. اگر چه، کلام خدا شایسته بحث و اعتراض نیست. تمام چیزها در عهد عتیق اعلان شده، بعد از همه، فدیه کننده و نقشه نجات و تحقّق خود را در مسیر عهد جدید پیدا نموده است.

خداوند می‌گوید: «زیرا من که یهوه می‌باشم، تبدیل نمی‌پذیرم …» آمین؛ خدا نمی‌تواند تبدیل شود؛ او تا ابدالآباد همان است. او قوم خود را توبیخ می‌کند: «شما از ایّام پدران خود از فرایض من تجاوز نموده، آنها را نگاه نداشته‌اید.» آنان را تحریک می‌کند: «امّا یهوه صبایوت می‌گوید: به سوی من بازگشت نمایید و من به سوی شما بازگشت خواهم کرد.» قوم سؤال می‌کنند: «می‌گویید به چه چیز بازگشت نماییم؟» جواب خدا این است: «امّا شما مرا گول زده‌اید و می‌گویید در چه چیز تو را گول زده‌ایم؟» ما جدیّت را در این کلمات می‌بینیم. خداوند قوم خود را به خیانت متّهم می‌نماید. او کسانی که خود را به نادانی زده‌اند توبیخ می‌نماید که می‌پرسند: «در چه چیز تو را گول زده‌ایم؟» جواب او در ادامه شبیه یک اعلام جرم است: «در عشرها و هدایا» زمانی که خداوند فرزندان خود را توبیخ می‌نماید و قوم خویش را به خیانت متّهم می‌کند باید تمامی ما را عمیقاً به حرکت وا دارد. موضوع بسیار جدی‌تر از آن که بسیاری در نگاه اوّل تصوّر می‌کنند می‌‌باشد. سپس او کلماتی را ادا می‌کند که ما را به نقطه اصلی می‌برد: «شما سخت ملعون شده‌اید.»

چه کسی می‌خواهد که ملعون باشد؟ در عین حال چشمان خداوند بر کسانی متمرکز بود که او را از هدایا و عشرها محروم کرده بودند. تمام مردم آرزوی تجربه برکات را دارند و می‌خواهند که شاهد تحقّق وعده‌ها باشند؛ گر چه این امر امکان‌پذیر است، امّا کماکان یک مانع وجود دارد. شاید هنوز تمام ریشه‌های شرارت ریشه کن نشده باشد. ( اوّل تیموتاؤس ۶ : ۱۰ ) آنان در تعجّب‌اند که چرا شاهد پیشرفتی در زندگی روحانی خویش نیستند.

بعضیها در این فکر هستند که این لعنت به اجداد آنها مربوط بوده و به آنها باز می‌گردد. آنان شروع به تحقیق تا سه یا چهار نسل قبل از خود می‌کنند و از این غافل هستند که این واقعاً در ارتباط با نافرمانی خود آنان است. در نظر خداوند تمرّد به همان اندازه افسونگری، شرارت محسوب می‌گردد. ( اوّل سموئیل ۱۵ : ۲۳ )

در همین آیه اشاره می‌شود که خود محوری و گردنکشی مثل بت پرستی است. هیچ چیز بدتر از این نیست که تمایلات خودمان را وارد اراده خدا کنیم. در این صورت دعای: «اراده تو کرده شود …» دیگر برای کسی مفید فایده نخواهد بود؛ ما باید تمام تلاش خود را انجام دهیم تا مطیع کامل اراده خدا باشیم. سپس خداوند آنها را توبیخ می‌نماید: «زیرا که شما یعنی تمامی این امّت مرا گول زده‌اید.» در عین حال او فوراً مسیر خروج از این بحران را به ما نشان می‌دهد: «تمامی عشرها را به مخزنهای من بیاورید تا در خانه من خوراک باشد و یهوه صبایوت می‌گوید مرا به این طور امتحان نمایید که آیا روزنه‌های آسمان را برای شما نخواهم گشاد و چنان برکتی بر شما نخواهم ریخت که گنجایش آن نخواهد بود؟»

در اینجا خدا این پیشنهاد را به ما می‌دهد که او را بیازماییم تا ببینیم که او چطور کلام خود را نگاه می‌دارد. زمانی که ما کاری را انجام دهیم که خدا می‌گوید، او کلام خویش را نگاه می‌دارد. در آن متن او مکرّراً با”خداوند چنین می‌گوید”بر اهمیّت و جدیّت موضوع تأکید می‌کند. خداوند این وعده را به ما می‌دهد تا او را بیازماییم و ببینیم که آیا او درهای آسمان را باز نمی‌کند و برکت را بر ما نمی‌ریزد به حدی که گنجایش آن نباشد؟ بعد از آن، همه ما خواهان آن برکتی هستیم که فراتر از هر مقیاسی است. خود خداوند راه خروج را به ما نشان داده است. البتّه، اطاعت و پیروی برای ما در تمامی نقاط زندگی روحانی یک نیاز و الزام است.

همان گونه که خود خداوند گفته است، عشرها به خزانه، جایی که خوراک یعنی کلام مکشوف شده توزیع می‌گردد تعلّق دارد. این روالی است که مکتوب شده است. هیچ کس این حق را ندارد که به صلاحدید خویش آن را مدیریّت کند. بر طبق کلام خداوند، این عشرها منحصراً به شبان تعلّق ندارند. خادمین کلام، خوراک روحانی را توزیع می‌کنند و بیش از هزینه‌های زندگی خویش، از آن دریافت نمی‌کنند. برادر برانهام نگفت که”ده یک را به شبان بدهید”در ۴ آگوست ۱۹۶۰، در موعظه”مانند یک عقاب …”او گفت”ده یکهای خود را پرداخت کنید و به شبان پرداخت خواهد شد.”حقیقتاً این کاملاً متفاوت است. در ۲۳ جولای ۱۹۶۰ در موعظه”بگو …”و همچنین در دیگر موارد او این گونه بیان می‌کند”من از کلیسای خود حقوق دریافت می‌کنم، هفته‌ای صد دلار.”هیچ واعظی حق ندارد که از آن به سود خود منبع درآمد درست کند. ( اوّل تیموتاؤس ۶ : ۳ – ۱۰ ) خصوصاً با ده یکها، در ارتباط با این که از طریق آن دولتمند گردد. زمانی که کسی واقعاً دارای دعوتی الهی است و از جانب خدا فرستاده شده، همان کلامی که خداوند در هنگام فرستادن شاگردان به آنان گفت برای او نیز عیناً کاربرد دارد: «طلا یا نقره یا مس در کمرهای خود ذخیره مکنید …» ( متی ۱۰ : ۹ ) پولس تعلیم صحیح خداوند عیسی را به تیموتاؤس یادآور شده و می‌نویسد: «زیرا که در این دنیا هیچ نیاوردیم و واضح است که از آن هیچ نمی‌توانیم برد. پس اگر خوراک و پوشاک داریم، به آنها قانع خواهیم بود. امّا آنانی که می‌خواهند دولتمند شوند، گرفتار می‌شوند در تجربه و دام و انواع شهوات بی‌فهم و مضر که مردم را به تباهی و هلاکت غرق می‌سازند.» ( اوّل تیموتاؤس ۶ : ۷ – ۹ )

اکنون ما ایمان داریم که در پایان دوران فیض، همه چیز در زندگی شخصی همه و در کلیسا، در حال بازگشت به جایگاه شایسته خود در حضور خدا می‌باشد و این احیای کامل که در تمام نقاط است، به راستی در حال تحقّق یافتن می‌باشد. همان حالتی که در مسیحیان اوّلیّه که به کلام ناب خدا ایمان داشتند و حامل محبّت الهی خدا به جهت حقیقت در قلب خویش بودند، به همان گونه در زمان آخر و در بین فرزندان حقیقی خدا یک بار دیگر متبلور خواهد شد. ما با تمامی چیزهایی که به امانت به ما سپرده شده و مباشر آن هستیم، به خداوند تعلّق داریم. برادران و خواهران عزیز، دوستان گرانقدر، تنها زمانی اندک در دنیا وقت داریم. ابتدا به دنبال پادشاهی خدا باشیم، و سایر چیزهایی که بدان نیاز داریم به ما عطا خواهد شد. نه به عنوان وظیفه و الزام، بلکه با سخاوت وخوشرویی ببخشیم، به جهت سپاسگزاری حقیقی از خداوند.

از ابتدای دهه شصت، ما این را تجربه کردیم که چگونه خداوند از طریق اعمال خویش از کلیسای خود مراقبت می‌کند. در بیش از چهل سال کار این خدمت، خداوند نه تنها برکات وافر و نیازهای روحانی ما را به ما ارزانی داشته، بلکه به اندازه کافی نیازهای زمینی ما را نیز مهیّا نموده است. زمانی که در اوایل دهه هفتاد اوّلین قطعه زمین را برای ساخت یک ساختمان ساده خریداری نمودیم و همین طور زمانی که در اواسط دهه هفتاد املاک مجاور را خریداری نمودیم تا ساختمانهای میسیونری را همراه با چاپخانه، دفاتر پستی، و … بنا کنیم او در فروتنی تمامی اینها را در جواب دعاهای ما که فوق از ادراک و تصوّر ما بود به ما عطا نموده است. تمام این امور در اصل توسّط خواهران و برادران از کشورهای آلمانی زبان تکمیل شده است. به سهم خود، مأموریّتی را که توسّط خداوند عیسی به من داده شده را در تمام این سالها تا به امروز انجام داده‌ام و او بقیّه امور را مهیّا نموده است. کسانی که از طریق پیغام زمان آخر و از طریق کار میسیونری، در شروع جدید کلیسایی که او خود بنیان نهاده است آشنا گشته‌اند، همه می‌دانند که من هرگز از پول صحبت نکرده‌ام. در بیش از چهل سال حتّی یک موعظه در مورد ده یک ننموده‌ام و برای هدایا در زمان ساخت کلیسای محلی در کرفیلد در سال ۱۹۷۳ نیز درخواستی ننمودم.

تمام کلام برای این زمان آخر در مخزن بوده و به عنوان خوراک روحانی در سرتاسر دنیا پخش می‌شود. برای کسانی که خالصانه خداوند عیسی را محبّت می‌نمایند این باعث افتخار است که سهمی در توزیع خوراک روحانی و گسترش پیغام زمان آخر داشته باشند. هر کس که واقعاً به کلیسا تعلّق دارد وارث تمامی چیزهایی است که با خدمات وضع شده خدا در ارتباط است. هم اکنون در راستای همکاری با سایر برادران که در سایر کشورها مسؤول هستند از طریق انتشارات رایگان مثل کاستهای صوتی و تصویری، CD، DVD و حتّی برنامه‌های تلویزیونی به بیش از بیست زبان و در گستره بیش از۱۵۰ کشور در سراسر دنیا، همراه سایر برادران و ایمانداران هستیم. بنا به تقدیر الهی کار این خدمت به اقصا نقاط روی زمین رسیده است، چون این آخرین پیغام انجیل ابدی باید به اقصا نقاط زمین برسد. ( متی ۲۴ : ۱۴؛ مکاشفه ۱۴ : ۶ )

امیدوارم تا همه این شرح ساده، که با خلوص قلب و بر مبنای کلام خدا ارایه شده است را به درستی درک کرده باشند. برای من نوشتن در این مورد سخت بود. چون بسیاری از ایمانداران آن چه را که در توان دارند به خداوند می‌دهند و در اغلب اوقات بیش از عشرهای خویش نیز می‌دهند. باشد تا همه از این شرح، آن چه را که مربوط به آنان است دریافت کنند و بعد به سادگی باقی آن را در کلام بخوانند. باشد تا برکت خداوند خدای قادر مطلق با شما باشد و خدای ابراهیم و اسحاق و یعقوب، خداوند و پدر ما، در توانگری خویش در عیسی مسیح، خداوند ما شما را برکت داده و به توانگری برساند. بیش از هر چیز از شما می‌خواهم که با دعای خویش برای من، سایر برادران و خادمان در این خزانه ما را حمایت نمایید.

دانلود کتاب ده، یک از منظر کتاب مقدّس
دانلود جهت چاپ
دانلود جلد