کتاب آرامی یافتن در خداوند ارائه شده توسط کلیسای اسپارتا

کتاب آرامی یافتن در خداوند ارائه شده توسط کلیسای اسپارتا

کتاب آرامی یافتن در خداوند

 

«… ای کم ایمانان چرا ترسان هستید؟ …» ( متی ۸ : ۲۶ )

همه ما در هنگام ترس، به صورت غریزی و ناخودآگاه نزد خدا فریاد برمی‌آوریم. لیکن خدا نیز این را حق خود می‌داند که از کسانی که او را صدا می‌زنند، انتظار توکلی خردمندانه داشته باشد. خدا انتظار دارد که فرزندانش چنان توکل محکم و عمیقی به او داشته باشند،که دیگران هم بتوانند به آنها تکیه کنند. اما افسوس!

افسوس که ما تنها تا اندازه‌ای در اعتماد به خدا، به پیش می‌رویم و پس از آن به ویژگی بی‌ایمانی خود بازگشت می‌کنیم و آن هنگام است که وقتی به انتهای خط می‌رسیم، با ترس خدا را صدا می‌زنیم. در آن زمان از سویی می‌پنداریم که خدا خوابیده است و از سوی دیگر تنها موجهایی را که به سمت ما سرازیر می‌شوند را می‌بینیم.

روزی عیسی شاگردان خود را این چنین سرزنش کرد: «ای کم ایمانان … باز شما درک نکردید.» و امروز به سبب بی‌اعتمادی ما به او، همین سرزنش شامل حال ما می‌شود. در حالی که می‌توانستیم با نگاه داشتن اعتماد مطلق خود به عیسی، قلب او را مملو از شادی نماییم. در مقطعی از زندگی، همه چیز خوب و آرام به نظر می‌رسد. با توان انسانی خود سعی می‌کنیم تمامی امور را به بهترین نحو ممکن به انجام برسانیم. امّا با فرا رسیدن طوفان همه چیز عوض می‌گردد و آن زمان است که ما می‌توانیم به درک صحیحی از تکیه گاه خود برسیم و ماهیت آن را بشناسیم. در آن زمان است که متوجه این مطلب می‌شویم که حقیقتاً تکیه گاه ما کیست. خدا یا انسان؟ …

اگر ما یاد گرفته باشیم که خدا را با تمامی دل بپرستیم و پایه‌های ایمان را در او محکم کنیم، نه تنها مغلوب طوفانها نمی‌شویم، بلکه خواهیم دید که می‌توانیم بدون سر فرود آوردن، در مقابل آن محکم بایستیم و مقاومت کنیم. ما همواره در رابطه با تقدّس سخن گفته‌ایم. امّا حال آن را چنین خلاصه می‌کنیم:

روند تقدّیس حقیقی باید ما را کاملاً با خدا متحد کند و بدین صورت است که نه تنها در نظر خداوند بی‌عیب خواهیم بود بلکه موجبات شادی و رضامندی او را نیز فراهم خواهیم کرد.

اعتماد و آرامش

«مرغان هوا را نظر کنید … در سوسنهای چمن تأمل کنید.» ( متی ۶ : ۲۶ – ۲۸ )

سوسنهای چمن بدون انجام کوچکترین تلاشی رشد می‌کنند و شکوفا می‌گردند. دریا، فضا، ماه و ستارگان بدون تحمل هیچ مشقتی و به ساده‌گی به وجود آمده‌اند و دیدن چنین مخلوقات عظیمی باعث ایجاد حسی دلپذیر در ما می‌شود. بسیاری اوقات، اتفاق می‌افتد که ما با سعی انسانی و نابخردانه خود می‌کوشیم تا بهتر عمل کنیم و برای خدا مفیدتر باشیم. در حالی که با این کار مانع از نفوذی می‌شویم که خدا می‌خواهد در ما ایجاد کند. عیسی به ما می‌آموزد که برای رشد و شکوفایی روحانی تنها یک راه وجود دارد و آن چیزی جز یکی شدن با خدا نیست. به عبارت دیگر تنها راه رشد روحانی این است که هر یک از ما در زندگی خود در اتحاد کامل با خدا قرار داشته باشیم. به این فکر نکنید که چگونه برای دیگران مفید باشید، بلکه به خدا ایمان آورید و به دنبال سرچشمه باشید تا آبهای نهر زنده از درون شما جاری شود.

ما حتی قادر به درک منشأ زندگی جسمانی خود نیستیم. عیسی نیز به ما می‌آموزد که برای روحانی شدن نمی‌توانیم از توان خود استفاده کنیم. او به ما می‌آموزد که هرگز نمی‌توانیم به وسیله تفکرات و نگرانیها – در روند روحانی شدن – باعث رشد و شکوفایی خود شویم بلکه تنها با ایجاد یک اتحاد کامل و قوی با پدر آسمانی است که می‌توان رشد کرد و شکوفا شد. آری، تنها، پدر آسمانی است که از تمام امور زندگی ما مطلع است. او ما را همچون سوسنهای چمن رشد خواهد داد و شکوفا خواهد نمود.

باید بدانیم، آنانی که نفوذ زیادی در ما دارند، کسانی نیستند که ما را به سوی فرقه‌ای شدن سوق می‌دهند، بلکه روحهای آرامی‌اند که همچون سوسنهای چمن و ستارگان آسمان سرشار از آرامش و اعتماد به خدا می‌باشند. پس حال بیایید در یک اعتماد کامل و راسخ با مسیح متحد شوید، تا بتوانید خدا را خدمت کنید و او نیز بدون این که خود شما متوجه باشید از لحظه لحظه زندگیتان استفاده خواهد کرد.

آیا حالا ایمان دارید؟

«… بدین جهت باور می‌کنیم که از خدا بیرون آمدی، عیسی به ایشان جواب داد: آیا الان باور می‌کنید. اینک ساعتی می‌آید بلکه الان آمده است که متفرق خواهید شد … و مرا تنها خواهید گذارد …» ( یوحنا ۱۶ : ۳۰ – ۳۲ )

بسیاری از مسیحیان در زندگی خود، عیسی مسیح را تنها می‌گذارند. آنها فقط احساس وظیفه می‎کنند. همواره مشغول کارهایی هستند که عقل و درک محدودشان برای آنها تعیین می‌کند.

این قبیل افراد حضور مسیح قیام کرده را در زندگی و وجود خویش به فراموشی سپرده‌اند و به همین دلیل است که به این وضعیت اسفبار ( دور شدن از مسیح ) دچار شده‌اند. آنها به دلیل تکیه بر دانش خود، آن رابطه‌ای را که باید با خدا داشته باشند، از دست داده‌اند. هر چند شاید این عمل آنها گناه و عصیان نباشد، امّا زمانی که ایماندار در می‌یابد که با این عمل، چه مشکلاتی را برای خویش ایجاد کرده است، ناگزیر از روی شرمندگی سر به زیر می‌اندازد و با خجالت می‌رود.

ما باید یاد بگیریم تا عمیق‌تر و محکم‌تر بر حضور عیسی در وجود خویش تکیه کنیم. باید یاد بگیریم که برای هر چیز تنها به او رجوع کنیم. اّما ما عادت کرده‌ایم تا با تکیه بر عقل و دانش محدود خود تصمیم بگیریم و تنها از خدا بخواهیم به این نقشه‌هایی که طرح می‌کنیم، برکت دهد. و خدا یقیناً این کار را نخواهد کرد، زیرا ما در صورت اتخاذ چنین تصمیماتی با دیدگاه و نقشه خدا هماهنگ نیستیم و از واقعیت فاصله گرفته‌ایم. ما با انجام این کار آرمانهای خود را جایگزین مسیح کرده‌ایم. ما هرگز برای این فرا خوانده نشده‌ایم که برحسب صلاحدید خود رفتار کنیم، بلکه دعوت شده‌ایم تا همان طور که خدا در نور است، ما نیز در نور ساکن شویم و با نور هدایتگر خدا حرکت کنیم.

وقتی که ما به حسب صدای وجدان خود رفتار می‌کنیم، ممکن است برای انجام هر عمل، دلیلی محکمه پسند ارایه دهیم، امّا وقتی که از خدا پیروی کنیم دلیلی برای ارایه کردن نخواهیم داشت، و به همین خاطر است که افراد دنیوی و جسمانی به راحتی به ایمانداران می‌خندند و آنها را مورد تمسخر قرار می‌دهند.

نویسنده: اُسوالد چانبرز

دعوت به رهایی ۵

دانلود کتاب آرامی یافتن در خداوند